Vlot fiesta in Mexico. Een kleurrijke boottocht in het district Xochimilco
Onderdeel van de My Guide Network Sinds 2006 180+ bestemmingen
Xochimilco - een plek van bloemenvelden
Een zondagse rit op de vlakbodem trajineras in Xochimilco is niet alleen een kans om te ontsnappen aan de drukte van een metropool met 20 miljoen inwoners, maar ook een ware reis terug in de tijd. In geen ander deel van de stad is het landschap uit de pre-Columbian tijd zo goed bewaard gebleven.
Vijfhonderd jaar geleden was een groot deel van de Vallei van Mexico, waar de Azteekse hoofdstad Tenochtitlán zich bevond, gevuld met de wateren van vijf meren. De Spaanse conquistadores waren onder de indruk van het uitzicht op hen: "Toen we zoveel steden en dorpen op het water zagen gebouwd en deze rechte weg die naar Mexico leidde, waren we verbaasd... We zagen een grote menigte boten - sommige brachten voedsel, andere keerden terug met vracht en goederen... Het was onmogelijk om van huis naar huis te verhuizen, behalve via houten ophaalbruggen of met boten" - herinnerde Bernal Díaz del Castillo, een van de deelnemers aan de expeditie van Cortés.
De inwoners van het bekken zijn zo gewend geraakt aan het leven op het meer dat ze hebben geleerd maïs, bonen, tomaten of bloemen op de chinampas - geïrrigeerde percelen - te verbouwen. De kunstmatige eilanden met hun houten frames gevuld met slib en plantenresten waren zo vruchtbaar dat de gewassen drie keer per jaar werden geoogst. In de loop van de tijd werd het toffee groen met mozaïeken van tuinen. De meeste hiervan bevonden zich op het zoetwatermeer van Xochimilco. Het is geen toeval dat de naam "plek van bloemenvelden" betekent. Vanuit hier droegen boten volgepakt met groenten naar duizenden inwoners van Tenochtitlán.
Een stad op het water
De Spaanse indringers toonden geen begrip voor het leven op het water. Vanaf de 17e eeuw werden de meren en moerassen van de Vallei van Mexico drooggelegd en maakten zij plaats voor de uitbreidende hoofdstad. Xochimilco bleef als het laatste eiland van groen - dit keer in een zee van bestrating, beton en asfalt.
Vandaag de dag worden er voornamelijk sier- en tuinplanten op de chinampas gekweekt. Je kunt ze kopen bij de stalletjes aan het water of recht van de boten vol potten, knoppen en bloemblaadjes in allerlei kleuren. - 'Vroeger waren de vlotten versierd met bloemenguirlandes,' zegt Raul, onze schipper. - Maar dat is duur, dus nu hebben we ze vervangen door patronen die op de planken zijn geschilderd - voegt hij in een verontschuldigende toon toe.
Alle trajineras hebben nog steeds hun eigen namen - er zijn Marie, Lupita en Juana op de kanalen. Op elk van de brede boten is er ook een verplicht lange tafel met banken. Nu begrijpen we waarom zoveel mensen de trein namen met manden vol proviand. Af en toe passeren we drijvende feesten. Hele families en groepen vrienden bijten in kip of dippen maïstortilla's in hete sauzen.
Ben je zonder voedsel? Dugout kano's verschijnen aan de zijkant van het schip, de omkoopers met hun peddels wachten alleen maar op een teken en bieden snacks aan. Pesos vloeien van hand tot hand, van boot naar boot - gelach, toasten, het klingelen van glas. Muziek doordringt het geluid, het geluid van trompetten laat de lucht trillen. Mariachi-zangers springen van vlot naar vlot met bolle gitaren en accordeons. De hakken van de cowgirls klikken op het dek, een galante buiging en de melodie begint te stromen.
Een disco komt uit de tegenovergestelde richting, enkele meisjes dansen op de boeg, schreeuwend mee met de zanger, ze kennen de woorden uit hun hoofd. Mexicaanse hip-hop bromt uit een luidspreker over het Azteekse kanaal. Het is een verrassend ontspannen sfeer voor een plek die in 1987 door UNESCO is opgenomen. Maar misschien zou een vroom zwijgen hier ongepast zijn? Immers, in de tijd van Montezuma was de stad op het water een drukke, overvolle metropool - een van de grootste ter wereld.
Praktische informatie
Je kunt elke dag een cruise maken op de kanalen van Xochimilco. Wie de fiesta op het water wil zien, moet hier op zondag zijn, wanneer de meeste Mexicanen arriveren. Doordeweekse dagen zijn beter om de natuur in alle rust waar te nemen.
Cruiseprijzen zijn vast - 350 pesos per boot per uur (ongeveer 70 PLN), en een zogenaamde natuurtocht van vier uur, inclusief verdere kanalen en gewassen, kost 1400 pesos.
Een zondagse rit op de vlakbodem trajineras in Xochimilco is niet alleen een kans om te ontsnappen aan de drukte van een metropool met 20 miljoen inwoners, maar ook een ware reis terug in de tijd. In geen ander deel van de stad is het landschap uit de pre-Columbian tijd zo goed bewaard gebleven.
Vijfhonderd jaar geleden was een groot deel van de Vallei van Mexico, waar de Azteekse hoofdstad Tenochtitlán zich bevond, gevuld met de wateren van vijf meren. De Spaanse conquistadores waren onder de indruk van het uitzicht op hen: "Toen we zoveel steden en dorpen op het water zagen gebouwd en deze rechte weg die naar Mexico leidde, waren we verbaasd... We zagen een grote menigte boten - sommige brachten voedsel, andere keerden terug met vracht en goederen... Het was onmogelijk om van huis naar huis te verhuizen, behalve via houten ophaalbruggen of met boten" - herinnerde Bernal Díaz del Castillo, een van de deelnemers aan de expeditie van Cortés.
De inwoners van het bekken zijn zo gewend geraakt aan het leven op het meer dat ze hebben geleerd maïs, bonen, tomaten of bloemen op de chinampas - geïrrigeerde percelen - te verbouwen. De kunstmatige eilanden met hun houten frames gevuld met slib en plantenresten waren zo vruchtbaar dat de gewassen drie keer per jaar werden geoogst. In de loop van de tijd werd het toffee groen met mozaïeken van tuinen. De meeste hiervan bevonden zich op het zoetwatermeer van Xochimilco. Het is geen toeval dat de naam "plek van bloemenvelden" betekent. Vanuit hier droegen boten volgepakt met groenten naar duizenden inwoners van Tenochtitlán.
Een stad op het water
De Spaanse indringers toonden geen begrip voor het leven op het water. Vanaf de 17e eeuw werden de meren en moerassen van de Vallei van Mexico drooggelegd en maakten zij plaats voor de uitbreidende hoofdstad. Xochimilco bleef als het laatste eiland van groen - dit keer in een zee van bestrating, beton en asfalt.
Vandaag de dag worden er voornamelijk sier- en tuinplanten op de chinampas gekweekt. Je kunt ze kopen bij de stalletjes aan het water of recht van de boten vol potten, knoppen en bloemblaadjes in allerlei kleuren. - 'Vroeger waren de vlotten versierd met bloemenguirlandes,' zegt Raul, onze schipper. - Maar dat is duur, dus nu hebben we ze vervangen door patronen die op de planken zijn geschilderd - voegt hij in een verontschuldigende toon toe.
Alle trajineras hebben nog steeds hun eigen namen - er zijn Marie, Lupita en Juana op de kanalen. Op elk van de brede boten is er ook een verplicht lange tafel met banken. Nu begrijpen we waarom zoveel mensen de trein namen met manden vol proviand. Af en toe passeren we drijvende feesten. Hele families en groepen vrienden bijten in kip of dippen maïstortilla's in hete sauzen.
Ben je zonder voedsel? Dugout kano's verschijnen aan de zijkant van het schip, de omkoopers met hun peddels wachten alleen maar op een teken en bieden snacks aan. Pesos vloeien van hand tot hand, van boot naar boot - gelach, toasten, het klingelen van glas. Muziek doordringt het geluid, het geluid van trompetten laat de lucht trillen. Mariachi-zangers springen van vlot naar vlot met bolle gitaren en accordeons. De hakken van de cowgirls klikken op het dek, een galante buiging en de melodie begint te stromen.
Een disco komt uit de tegenovergestelde richting, enkele meisjes dansen op de boeg, schreeuwend mee met de zanger, ze kennen de woorden uit hun hoofd. Mexicaanse hip-hop bromt uit een luidspreker over het Azteekse kanaal. Het is een verrassend ontspannen sfeer voor een plek die in 1987 door UNESCO is opgenomen. Maar misschien zou een vroom zwijgen hier ongepast zijn? Immers, in de tijd van Montezuma was de stad op het water een drukke, overvolle metropool - een van de grootste ter wereld.
Praktische informatie
Je kunt elke dag een cruise maken op de kanalen van Xochimilco. Wie de fiesta op het water wil zien, moet hier op zondag zijn, wanneer de meeste Mexicanen arriveren. Doordeweekse dagen zijn beter om de natuur in alle rust waar te nemen.
Cruiseprijzen zijn vast - 350 pesos per boot per uur (ongeveer 70 PLN), en een zogenaamde natuurtocht van vier uur, inclusief verdere kanalen en gewassen, kost 1400 pesos.
By Local Expert Mexico
