Heiligen gesloten, het plezier begint! In Mexico bepaalt religie het ritme
Onderdeel van de My Guide Network Sinds 2006 180+ bestemmingen
Processies van heiligen
Klokken luiden, vuurwerk knalt, mannen in puntige hoeden dansen voor de kerk. De processie begint. Antonio heeft nu geen tijd om te praten. Hij is de mayordomo, de bewaker van het heilige beeld, en moet ervoor zorgen dat alles volgens plan verloopt. De muzikanten gaan voorop - eerst met drums en fluiten, dan met gitaren en accordeons. Achter hen komen de banieren, die een beetje wiebelen. De mannen die ze dragen buigen de banieren van de ene kant naar de andere om de kluwen kabels die laag hangt niet te scheuren.
Eindelijk verschijnt de eerste figuur in de deuropening. Santa Marta is nauwelijks zichtbaar onder een stapel rode, witte en roze dekens, sjaals en huipiles, losse Indiase blouses. Misschien heeft elke Santa Marta vrouw besloten haar een handgeweven cadeau aan te bieden? Tweede in de rij gaat Sint Andreas. Een baardige apostel met een tinnen halo zwaait onder een luifel die op lange franjes hangt.
Even flitst Antonio naar ons. Hij staat net achter het beeld, tussen andere mayordomos in zware dekens van ruw zwart wol. Ze lopen in twee rijen, hun vrouwen tussen hen in, elk met een klei lepel alsof het een rokende beker is. De gezichten van de vrouwen zijn strepen met grijze spikkels van as van de smeulende copal, de harsachtige geur irriteert de keel en neus. In wolken van rook marcheert de hele processie. Het ene stel, het tweede, de tiende, de vijftiende, het is moeilijk te tellen... Ja, de entourage van de Apostel Andreas is de grootste.
De laatste figuur, Maria Magdalena, wordt gevolgd door nauwelijks een dozijn mensen, mostly vrouwen. Allen dragen roze gestreepte huipiles met patronen die nog steeds herinneren aan de tijden van de stenen piramides. En kralen, lange strengen van rode kralen. In heel Chiapas worden deze alleen gedragen door de Las Magdalenas Indiërs. Net als hun patrones. Je kunt ze herkennen op de drukste markt.
Gringo met Sint Andreas
Wanneer de processie stopt bij het kruis aan de rand van de stad, heeft Antonio eindelijk meer tijd voor ons. De mannen verzamelen zich in kleine groepen, de vrouwen met hun wierookstokjes zitten rond de beelden in het midden. - Onze heiligen brengen elkaar elk jaar een bezoek. We kwamen van San Andres Larrainzar naar Las Magdalenas, andere mayordomos komen uit Santa Marta. Over een week ontvangen we Maria Magdalena en Sint Marta bij ons, in Larrainzar. En dan de derde fiesta, in Santa Marta," legt Antonio uit.
Mexico: katholieke religie, Maya-rituelen
De staat Chiapas is een van de meest inheemse delen van Mexico. Maar liefst een derde van de inwoners zijn hedendaagse Maya's, afstammelingen van de bouwers van grote steden in de jungle. De meerderheid woont in de ruige hooglanden van Los Altos, op een hoogte van meer dan 2000 m. Hun wereld bestaat uit bergen doorkruist door diepe, geploegde valleien, bedekt met onregelmatige stukken dennenbossen, groene weiden en milpas, kleine velden waar bonen- en pompoenvines zich een weg banen tussen de maïsstelen. In de markten zijn de Maya-talen tzotzil en tzeltal te horen, en Indiase vrouwen weven hun kleren op weefgetouwen waarvan het ontwerp al meer dan duizend jaar niet is veranderd.
Veel elementen van de Maya-cultuur overleefden de verovering en koloniale tijden in Chiapas, vaak verweven met de Europese beschaving van de indringers en creëerden de meest eigenaardige combinaties. De processies hier dragen beelden van katholieke patrones - Andreas, Marta, Johannes de Doper of Petrus - maar Maya-bloed stroomt in de aderen van de heiligen. De ceremonies worden niet geleid door priesters. Je ziet ze hier zelden. Indiërs bidden alleen, ze hebben hun eigen priesters.
De ontmoeting van heiligen
Tussen de gelovigen spotten we Antonio. Weer druk, geconcentreerd, is hij bezig met de andere mayordomos. Vandaag is het hun beurt om de bezoekers uit Santa Marta en Las Magdalenas te ontvangen. Ze moeten zich voorbereiden. Antonio geeft instructies, laat zien waar de bloemen moeten worden verplaatst, waar een doorgang voor de patrones moet worden gemaakt. Iemand schraapt de was van de stenen platen. Anderen zijn bezig met het in orde maken van de gewaden van Sint Andreas, het kammen van de blauwe franjes, het aanpassen van de spiegels en pauwenveren die om zijn nek hangen.
Ze dansen al voor de ingang, de harp en gitaren spelen al, Sint Marta en Sint Maria Magdalena staan op het punt aan te komen. We moeten naar buiten gaan om hen te ontmoeten, hen begroeten bij de drie kruisen op de heuvel, zoals de gewoonte voorschrijft. We vertrekken, San Andres slingert weer op de schouders van de mayordomos. En de heiligen wachten al, je kunt ze daarboven al zien.
Klokken luiden, vuurwerk knalt, mannen in puntige hoeden dansen voor de kerk. De processie begint. Antonio heeft nu geen tijd om te praten. Hij is de mayordomo, de bewaker van het heilige beeld, en moet ervoor zorgen dat alles volgens plan verloopt. De muzikanten gaan voorop - eerst met drums en fluiten, dan met gitaren en accordeons. Achter hen komen de banieren, die een beetje wiebelen. De mannen die ze dragen buigen de banieren van de ene kant naar de andere om de kluwen kabels die laag hangt niet te scheuren.
Eindelijk verschijnt de eerste figuur in de deuropening. Santa Marta is nauwelijks zichtbaar onder een stapel rode, witte en roze dekens, sjaals en huipiles, losse Indiase blouses. Misschien heeft elke Santa Marta vrouw besloten haar een handgeweven cadeau aan te bieden? Tweede in de rij gaat Sint Andreas. Een baardige apostel met een tinnen halo zwaait onder een luifel die op lange franjes hangt.
Even flitst Antonio naar ons. Hij staat net achter het beeld, tussen andere mayordomos in zware dekens van ruw zwart wol. Ze lopen in twee rijen, hun vrouwen tussen hen in, elk met een klei lepel alsof het een rokende beker is. De gezichten van de vrouwen zijn strepen met grijze spikkels van as van de smeulende copal, de harsachtige geur irriteert de keel en neus. In wolken van rook marcheert de hele processie. Het ene stel, het tweede, de tiende, de vijftiende, het is moeilijk te tellen... Ja, de entourage van de Apostel Andreas is de grootste.
De laatste figuur, Maria Magdalena, wordt gevolgd door nauwelijks een dozijn mensen, mostly vrouwen. Allen dragen roze gestreepte huipiles met patronen die nog steeds herinneren aan de tijden van de stenen piramides. En kralen, lange strengen van rode kralen. In heel Chiapas worden deze alleen gedragen door de Las Magdalenas Indiërs. Net als hun patrones. Je kunt ze herkennen op de drukste markt.
Gringo met Sint Andreas
Wanneer de processie stopt bij het kruis aan de rand van de stad, heeft Antonio eindelijk meer tijd voor ons. De mannen verzamelen zich in kleine groepen, de vrouwen met hun wierookstokjes zitten rond de beelden in het midden. - Onze heiligen brengen elkaar elk jaar een bezoek. We kwamen van San Andres Larrainzar naar Las Magdalenas, andere mayordomos komen uit Santa Marta. Over een week ontvangen we Maria Magdalena en Sint Marta bij ons, in Larrainzar. En dan de derde fiesta, in Santa Marta," legt Antonio uit.
Mexico: katholieke religie, Maya-rituelen
De staat Chiapas is een van de meest inheemse delen van Mexico. Maar liefst een derde van de inwoners zijn hedendaagse Maya's, afstammelingen van de bouwers van grote steden in de jungle. De meerderheid woont in de ruige hooglanden van Los Altos, op een hoogte van meer dan 2000 m. Hun wereld bestaat uit bergen doorkruist door diepe, geploegde valleien, bedekt met onregelmatige stukken dennenbossen, groene weiden en milpas, kleine velden waar bonen- en pompoenvines zich een weg banen tussen de maïsstelen. In de markten zijn de Maya-talen tzotzil en tzeltal te horen, en Indiase vrouwen weven hun kleren op weefgetouwen waarvan het ontwerp al meer dan duizend jaar niet is veranderd.
Veel elementen van de Maya-cultuur overleefden de verovering en koloniale tijden in Chiapas, vaak verweven met de Europese beschaving van de indringers en creëerden de meest eigenaardige combinaties. De processies hier dragen beelden van katholieke patrones - Andreas, Marta, Johannes de Doper of Petrus - maar Maya-bloed stroomt in de aderen van de heiligen. De ceremonies worden niet geleid door priesters. Je ziet ze hier zelden. Indiërs bidden alleen, ze hebben hun eigen priesters.
De ontmoeting van heiligen
Tussen de gelovigen spotten we Antonio. Weer druk, geconcentreerd, is hij bezig met de andere mayordomos. Vandaag is het hun beurt om de bezoekers uit Santa Marta en Las Magdalenas te ontvangen. Ze moeten zich voorbereiden. Antonio geeft instructies, laat zien waar de bloemen moeten worden verplaatst, waar een doorgang voor de patrones moet worden gemaakt. Iemand schraapt de was van de stenen platen. Anderen zijn bezig met het in orde maken van de gewaden van Sint Andreas, het kammen van de blauwe franjes, het aanpassen van de spiegels en pauwenveren die om zijn nek hangen.
Ze dansen al voor de ingang, de harp en gitaren spelen al, Sint Marta en Sint Maria Magdalena staan op het punt aan te komen. We moeten naar buiten gaan om hen te ontmoeten, hen begroeten bij de drie kruisen op de heuvel, zoals de gewoonte voorschrijft. We vertrekken, San Andres slingert weer op de schouders van de mayordomos. En de heiligen wachten al, je kunt ze daarboven al zien.
By Anna De Mondey
