Pływająca fiesta w Meksyku. Kolorowy rejs łodzią w dzielnicy Xochimilco
Część My Guide Network Od 2006 180+ miejsc
Xochimilco - miejsce pól kwiatowych
Niedzielna przejażdżka na płaskodennych trajinerach w Xochimilco to nie tylko szansa na ucieczkę od zgiełku metropolii liczącej 20 milionów ludzi, ale także prawdziwa podróż w czasie. W żadnej innej części miasta krajobraz z czasów przedkolumbijskich nie został zachowany w tak dobrym stanie.
Pięćset lat temu, znaczna część Doliny Meksyku, gdzie znajdowała się aztecka stolica Tenochtitlán, była wypełniona wodami pięciu jezior. Hiszpańscy konkwistadorzy byli pod wrażeniem widoku: "Gdy zobaczyliśmy tyle miast i wsi zbudowanych na wodzie oraz tę prostą groblę prowadzącą do Meksyku, byliśmy zdumieni... Widzieliśmy wielką liczbę łodzi - niektóre przynoszące jedzenie, inne wracające z ładunkiem i towarami... Niemożliwe było poruszanie się z domu do domu, poza drewnianymi mostami zwodzonymi lub łodziami" - wspominał Bernal Díaz del Castillo, jeden z uczestników wyprawy Cortésa.
Mieszkańcy dorzecza tak przywykli do życia na jeziorze, że nauczyli się uprawiać kukurydzę, fasolę, pomidory lub kwiaty na chinampas - nawadnianych działkach. Sztuczne wyspy z drewnianymi frameworkami wypełnionymi mułem i resztkami roślin były tak żyzne, że plony zbierano trzy razy w roku. Z biegiem czasu landryna stała się zielona od mozaik ogrodów. Większość z nich znajdowała się na słodkowodnym jeziorze Xochimilco. To nie przypadek, że nazwa oznacza "miejsce pól kwiatowych". Stąd łodzie wypełnione po brzegi przewoziły warzywa do tysięcy mieszkańców Tenochtitlán.
Miasto na wodzie
Hiszpańscy najeźdźcy nie okazali zrozumienia dla życia na wodzie. Od XVII wieku jeziora i bagna Doliny Meksyku zostały osuszone i ustąpiły miejsca rozwijającej się stolicy. Xochimilco pozostało jako ostatnia zielona wyspa - tym razem w morzu kostki brukowej, betonu i asfaltu.
Dziś na chinampas uprawiane są głównie rośliny ozdobne i ogrodowe. Można je kupić na straganach nad brzegiem lub prosto z łodzi pełnych doniczek, pąków i płatków w różnych kolorach. - 'W przeszłości tratwy były ozdobione girlandami z kwiatów,' mówi Raul, nasz sternik. - Ale to drogie, więc teraz zastąpiliśmy je wzorami malowanymi na deskach - dodaje w przepraszającym tonie.
Wszystkie trajinery mają swoje nazwy - na kanałach są Marie, Lupita i Juana. Na każdej z szerokich łodzi znajduje się także obowiązkowy długi stół z ławami. Teraz rozumiemy, dlaczego tak wiele osób przyjeżdżało pociągiem z koszami zaopatrzenia. Co jakiś czas mijamy unoszące się fiesty. Całe rodziny i grupy przyjaciół gryzą kurczaka lub maczają kukurydziane tortille w ostrych sosach.
Skończyła ci się żywność? Łodzie wydrążone z drzewa pojawiają się przy boku statku, biorący łapówki z wiosłami czekają tylko na znak, oferując przekąski. Pesos krążą z ręki do ręki, z łodzi do łodzi - śmiech, toasty, dźwięk szkła. Muzyka przebija się przez hałas, dźwięk trąbek wstrząsa powietrzem. Śpiewacy mariachi przeskakują z tratwy na tratwę z wypchanymi gitarami i akordeonami. Obcasy dziewcząt w kapeluszach stukają o pokład, galantne ukłony, a melodia zaczyna płynąć.
Z przeciwnej strony nadchodzi dyskoteka, niektóre dziewczyny tańczą na dziobie, krzycząc wraz z piosenkarzem, znają słowa na pamięć. Meksykański hip-hop dudni z głośnika nad azteckim kanałem. To niezwykle luźna atmosfera w miejscu wpisanym na listę UNESCO w 1987 roku. Ale może pobożna cisza byłaby tu bardziej nieodpowiednia? W końcu za czasów Montezumy miasto na wodzie było tętniącą życiem, zatłoczoną metropolią - jedną z największych na świecie.
Informacje praktyczne
Można wybrać się na rejs po kanałach Xochimilco w każdy dzień. Ci, którzy chcą zobaczyć fiestę na wodzie, powinni przyjechać tu w niedzielę, gdy przybywa większość Meksykanów. Dni robocze są lepsze do obserwacji przyrody w spokoju i ciszy.
Ceny rejsów są stałe - 350 pesos za łódź za godzinę (ok. 70 PLN), a tzw. wycieczka przyrodnicza trwająca cztery godziny, obejmująca dalsze kanały i uprawy, kosztuje 1400 pesos.
Niedzielna przejażdżka na płaskodennych trajinerach w Xochimilco to nie tylko szansa na ucieczkę od zgiełku metropolii liczącej 20 milionów ludzi, ale także prawdziwa podróż w czasie. W żadnej innej części miasta krajobraz z czasów przedkolumbijskich nie został zachowany w tak dobrym stanie.
Pięćset lat temu, znaczna część Doliny Meksyku, gdzie znajdowała się aztecka stolica Tenochtitlán, była wypełniona wodami pięciu jezior. Hiszpańscy konkwistadorzy byli pod wrażeniem widoku: "Gdy zobaczyliśmy tyle miast i wsi zbudowanych na wodzie oraz tę prostą groblę prowadzącą do Meksyku, byliśmy zdumieni... Widzieliśmy wielką liczbę łodzi - niektóre przynoszące jedzenie, inne wracające z ładunkiem i towarami... Niemożliwe było poruszanie się z domu do domu, poza drewnianymi mostami zwodzonymi lub łodziami" - wspominał Bernal Díaz del Castillo, jeden z uczestników wyprawy Cortésa.
Mieszkańcy dorzecza tak przywykli do życia na jeziorze, że nauczyli się uprawiać kukurydzę, fasolę, pomidory lub kwiaty na chinampas - nawadnianych działkach. Sztuczne wyspy z drewnianymi frameworkami wypełnionymi mułem i resztkami roślin były tak żyzne, że plony zbierano trzy razy w roku. Z biegiem czasu landryna stała się zielona od mozaik ogrodów. Większość z nich znajdowała się na słodkowodnym jeziorze Xochimilco. To nie przypadek, że nazwa oznacza "miejsce pól kwiatowych". Stąd łodzie wypełnione po brzegi przewoziły warzywa do tysięcy mieszkańców Tenochtitlán.
Miasto na wodzie
Hiszpańscy najeźdźcy nie okazali zrozumienia dla życia na wodzie. Od XVII wieku jeziora i bagna Doliny Meksyku zostały osuszone i ustąpiły miejsca rozwijającej się stolicy. Xochimilco pozostało jako ostatnia zielona wyspa - tym razem w morzu kostki brukowej, betonu i asfaltu.
Dziś na chinampas uprawiane są głównie rośliny ozdobne i ogrodowe. Można je kupić na straganach nad brzegiem lub prosto z łodzi pełnych doniczek, pąków i płatków w różnych kolorach. - 'W przeszłości tratwy były ozdobione girlandami z kwiatów,' mówi Raul, nasz sternik. - Ale to drogie, więc teraz zastąpiliśmy je wzorami malowanymi na deskach - dodaje w przepraszającym tonie.
Wszystkie trajinery mają swoje nazwy - na kanałach są Marie, Lupita i Juana. Na każdej z szerokich łodzi znajduje się także obowiązkowy długi stół z ławami. Teraz rozumiemy, dlaczego tak wiele osób przyjeżdżało pociągiem z koszami zaopatrzenia. Co jakiś czas mijamy unoszące się fiesty. Całe rodziny i grupy przyjaciół gryzą kurczaka lub maczają kukurydziane tortille w ostrych sosach.
Skończyła ci się żywność? Łodzie wydrążone z drzewa pojawiają się przy boku statku, biorący łapówki z wiosłami czekają tylko na znak, oferując przekąski. Pesos krążą z ręki do ręki, z łodzi do łodzi - śmiech, toasty, dźwięk szkła. Muzyka przebija się przez hałas, dźwięk trąbek wstrząsa powietrzem. Śpiewacy mariachi przeskakują z tratwy na tratwę z wypchanymi gitarami i akordeonami. Obcasy dziewcząt w kapeluszach stukają o pokład, galantne ukłony, a melodia zaczyna płynąć.
Z przeciwnej strony nadchodzi dyskoteka, niektóre dziewczyny tańczą na dziobie, krzycząc wraz z piosenkarzem, znają słowa na pamięć. Meksykański hip-hop dudni z głośnika nad azteckim kanałem. To niezwykle luźna atmosfera w miejscu wpisanym na listę UNESCO w 1987 roku. Ale może pobożna cisza byłaby tu bardziej nieodpowiednia? W końcu za czasów Montezumy miasto na wodzie było tętniącą życiem, zatłoczoną metropolią - jedną z największych na świecie.
Informacje praktyczne
Można wybrać się na rejs po kanałach Xochimilco w każdy dzień. Ci, którzy chcą zobaczyć fiestę na wodzie, powinni przyjechać tu w niedzielę, gdy przybywa większość Meksykanów. Dni robocze są lepsze do obserwacji przyrody w spokoju i ciszy.
Ceny rejsów są stałe - 350 pesos za łódź za godzinę (ok. 70 PLN), a tzw. wycieczka przyrodnicza trwająca cztery godziny, obejmująca dalsze kanały i uprawy, kosztuje 1400 pesos.
Przez Local Expert Mexico
