Kuchnia meksykańska: Tortilla - codzienny chleb
Część My Guide Network Od 2006 180+ miejsc
Dzięki sieciom fast food, Meksyk i tortilla stały się jednością w masowej świadomości. Może być przygotowana w mgnieniu oka i można ją zjeść od razu. Ale to koniec relacji między tortillą a fast foodem. Każdy kęs meksykańskiego chleba to jak podróż w czasie do świata bogów i pierwszych ludzi.
Tortilla fast food ma równe krawędzie - znak, że została przygotowana przez maszynę, a nie człowieka. Głównie smażona i nadziewana piekielnie pikantnym mięsem, ma przypominać burrito z północnego Meksyku i Teksasu. To, co to danie ma wspólnego z oryginałem, to fakt, że naleśnik jest zrobiony z mąki pszennej. Tortilla, z drugiej strony, jest zrobiona z masy kukurydzianej. Indianie nauczyli się o pszenicy od Europejczyków, a Europejczycy odkryli smak kukurydzy, gdy odkryli Amerykę. Tak więc smaki zostały wymienione. Co je łączy, to forma naleśnika pieczonego na gorącej płycie.
Geometria naleśnika
Ulice Tenango del Aire, miasteczka godzinę drogi od Mexico City, brzmiały muzyką, zapachami meksykańskich specjałów i unikalną atmosferą fiesty. Tam po raz pierwszy zobaczyłem, jak robi się tortille. Kobiety odrywały mały kawałek na raz z ogromnej bryły ciasta. Nie mogłem uwierzyć, jak szybko obraca się w wprawnych rękach, zmieniając się z bezkształtnej masy w okrągły placek. Wydawało się to dziecinną zabawą. Zapytałem, czy mogę spróbować. Byłem zdumiony, jak miękkie było ciasto, jak lepkie. Za pierwszym razem, gdy próbowałem, to była absolutna katastrofa, a indyjskie dziewczyny się śmiały. Za drugim razem udało mi się uformować spód pizzy, który był tak gruby jak okrąg, a żarty nie miały końca. Dano mi metalowe urządzenie. Wystarczyło umieścić kulkę ciasta w folii. Umieścić je w dolnej części maszyny, nacisnąć górną część. Placki wychodziły równo, ale zajęło to kilka prób, aby je wyjąć z folii. Miały lekko faliste krawędzie - znak, że były ręcznie robione. Wrzucono je na gorąca blachę do pieczenia, a piekły się w mgnieniu oka. Dowiedziałem się, że smakują całkowicie inaczej niż te kupione w sklepie. Serwuje się je na gorąco, owinięte w materiał, aby nie ostygły ani nie wyschły, dzięki czemu zatrzymują unikalny aromat świeżych tortilli. Dlatego w dużych miastach piekarnie sprzedają ciasto do tortilli, aby można było upiec naleśniki samodzielnie w domu.
Stary i Nowy Świat
Zocalo - serce największej metropolii na świecie - Mexico City. Nazwę nadali mu konkwistadorzy Cortez - na cześć Mesquitów, znanych powszechnie jako Aztekowie. Po ich stolicy Tenochtitlan nie miało pozostawić kamienia na kamieniu, chcieli wymazać najmniejsze ślady cywilizacji, która zdumiewała Europejczyków. Pałac Prezydencki i katedra stoją obok ruin starożytnych piramid i świątyń. Na placu przemycający biznesmeni z teczkami mijają szamanów, turyści zatrzymują się obok tańczących Indian. Zapach spalin miesza się z aromatem pieczonego mięsa i delikatnym aromatem ciast kukurydzianych. Z dużych koszy kobiety wyjmują tostadas - tortille wypieczone na chrupko. Smarują pastą z fasoli, dodają cebuli i kawałków pomidora. Od zarania dziejów, placki kukurydziane były codziennym chlebem Meksyku.
Freski w ruinach przedkolumbijskich miast, które są starannie badane przez naukowców, przedstawiają kukurydzę w niezliczonych formach. Czas siewu i zbiorów był związany z festiwalami i ofiarami. Mesquites wierzyli, że ich przodkowie zostali uformowani z kukurydzianego ciasta i krwi bogów. Do dziś Meksykanie nadal przygotowują swoje tortille według boskiego przepisu. Tylko że krew została zastąpiona wodą z wapnem. Ziarna kukurydzy są w niej moczone. W ten sposób, mieszkańcy przedkolumbijskiego Meksyku, gdzie nie było mleka, krów ani sera, spożywali odpowiednią ilość minerałów. Kukurydza przygotowana w ten sposób nie wymaga długiego gotowania i zachowuje wszystkie swoje witaminy. Używa się jej do produkcji nixtamalu, ciasta na tortille. W wierzeniach przedkolumbijskich człowiek i kukurydza byli jednością. W ten sam sposób umierali, aby narodzić się na nowo i przetrwać dzięki kolejnym pokoleniom. Kukurydzy przypisywano ludzkie uczucia. Dlatego, aby złagodzić jej strach przed ugotowaniem, słowa otuchy uniesione były do jej ust i szeptane do kolb. I wciąż, gdy Meksykanie modlą się "Daj nam naszego codziennego chleba, Panie," nie myślą o wypukłych bochenkach, ale o małych plackach kukurydzianych.
Tortilla fast food ma równe krawędzie - znak, że została przygotowana przez maszynę, a nie człowieka. Głównie smażona i nadziewana piekielnie pikantnym mięsem, ma przypominać burrito z północnego Meksyku i Teksasu. To, co to danie ma wspólnego z oryginałem, to fakt, że naleśnik jest zrobiony z mąki pszennej. Tortilla, z drugiej strony, jest zrobiona z masy kukurydzianej. Indianie nauczyli się o pszenicy od Europejczyków, a Europejczycy odkryli smak kukurydzy, gdy odkryli Amerykę. Tak więc smaki zostały wymienione. Co je łączy, to forma naleśnika pieczonego na gorącej płycie.
Geometria naleśnika
Ulice Tenango del Aire, miasteczka godzinę drogi od Mexico City, brzmiały muzyką, zapachami meksykańskich specjałów i unikalną atmosferą fiesty. Tam po raz pierwszy zobaczyłem, jak robi się tortille. Kobiety odrywały mały kawałek na raz z ogromnej bryły ciasta. Nie mogłem uwierzyć, jak szybko obraca się w wprawnych rękach, zmieniając się z bezkształtnej masy w okrągły placek. Wydawało się to dziecinną zabawą. Zapytałem, czy mogę spróbować. Byłem zdumiony, jak miękkie było ciasto, jak lepkie. Za pierwszym razem, gdy próbowałem, to była absolutna katastrofa, a indyjskie dziewczyny się śmiały. Za drugim razem udało mi się uformować spód pizzy, który był tak gruby jak okrąg, a żarty nie miały końca. Dano mi metalowe urządzenie. Wystarczyło umieścić kulkę ciasta w folii. Umieścić je w dolnej części maszyny, nacisnąć górną część. Placki wychodziły równo, ale zajęło to kilka prób, aby je wyjąć z folii. Miały lekko faliste krawędzie - znak, że były ręcznie robione. Wrzucono je na gorąca blachę do pieczenia, a piekły się w mgnieniu oka. Dowiedziałem się, że smakują całkowicie inaczej niż te kupione w sklepie. Serwuje się je na gorąco, owinięte w materiał, aby nie ostygły ani nie wyschły, dzięki czemu zatrzymują unikalny aromat świeżych tortilli. Dlatego w dużych miastach piekarnie sprzedają ciasto do tortilli, aby można było upiec naleśniki samodzielnie w domu.
Stary i Nowy Świat
Zocalo - serce największej metropolii na świecie - Mexico City. Nazwę nadali mu konkwistadorzy Cortez - na cześć Mesquitów, znanych powszechnie jako Aztekowie. Po ich stolicy Tenochtitlan nie miało pozostawić kamienia na kamieniu, chcieli wymazać najmniejsze ślady cywilizacji, która zdumiewała Europejczyków. Pałac Prezydencki i katedra stoją obok ruin starożytnych piramid i świątyń. Na placu przemycający biznesmeni z teczkami mijają szamanów, turyści zatrzymują się obok tańczących Indian. Zapach spalin miesza się z aromatem pieczonego mięsa i delikatnym aromatem ciast kukurydzianych. Z dużych koszy kobiety wyjmują tostadas - tortille wypieczone na chrupko. Smarują pastą z fasoli, dodają cebuli i kawałków pomidora. Od zarania dziejów, placki kukurydziane były codziennym chlebem Meksyku.
Freski w ruinach przedkolumbijskich miast, które są starannie badane przez naukowców, przedstawiają kukurydzę w niezliczonych formach. Czas siewu i zbiorów był związany z festiwalami i ofiarami. Mesquites wierzyli, że ich przodkowie zostali uformowani z kukurydzianego ciasta i krwi bogów. Do dziś Meksykanie nadal przygotowują swoje tortille według boskiego przepisu. Tylko że krew została zastąpiona wodą z wapnem. Ziarna kukurydzy są w niej moczone. W ten sposób, mieszkańcy przedkolumbijskiego Meksyku, gdzie nie było mleka, krów ani sera, spożywali odpowiednią ilość minerałów. Kukurydza przygotowana w ten sposób nie wymaga długiego gotowania i zachowuje wszystkie swoje witaminy. Używa się jej do produkcji nixtamalu, ciasta na tortille. W wierzeniach przedkolumbijskich człowiek i kukurydza byli jednością. W ten sam sposób umierali, aby narodzić się na nowo i przetrwać dzięki kolejnym pokoleniom. Kukurydzy przypisywano ludzkie uczucia. Dlatego, aby złagodzić jej strach przed ugotowaniem, słowa otuchy uniesione były do jej ust i szeptane do kolb. I wciąż, gdy Meksykanie modlą się "Daj nam naszego codziennego chleba, Panie," nie myślą o wypukłych bochenkach, ale o małych plackach kukurydzianych.
Przez Local Expert Mexico
