Mexico: De kleuren van Chiapas
Onderdeel van de My Guide Network Sinds 2006 180+ bestemmingen
De diversiteit en kleurigheid van San Cristóbal de las Casas komen het beste tot hun recht in de markten. Hier komen Maya's en hippies samen, Europese toeristen en Indische handelaars.
Er zijn geen Maya-ruïnes in de buurt van San Cristóbal de las Casas waarvoor veel toeristen naar Mexico komen. De dichtstbijzijnde zijn in Palenque, op zes uur afstand met de bus. Het ligt ook ver van de kust, wat aantrekkelijk is voor zon- en strandliefhebbers. Toch trekt en verleidt de stad. De geplaveide straten met rijen kleurrijke eengezinswoningen nodigen uit om te wandelen, de gevels van de koloniale kerken trekken de aandacht met hun intricatie ontwerpen, en het is onmogelijk om je ogen van de kleurrijke menigte af te houden. Hoewel de meeste mensen hier ladinos zijn, de nakomelingen van Spanjaarden en Indiërs, geven de moderne Maya's en bezoekers San Cristóbal zijn unieke kleur. Vreemd genoeg is hier bijna geen Engels te horen, de lingua franca van de meeste populaire toeristische bestemmingen ter wereld. Amerikanen, de dichtstbijzijnde buren van Mexico, mijden Chiapas met een grote marge, kiezen in plaats daarvan voor de archeologische schatten en de stranden van Yucatán of Guatemala. San Cristóbal is de favoriete plek van Europeanen, vooral Fransen, Italianen en Spanjaarden. Veel jongeren voelen zich ook aangetrokken tot de Zapatista-mythe. Ze komen om de sfeer te proeven van de stad waar in 1994 de beroemde Indiase opstand begon, hoewel de geest van de opstand vandaag de dag vooral aanwezig is in T-shirts en ansichtkaarten. Sommige mensen komen voor een korte tijd naar San Cristóbal de las Casas, anderen blijven een paar maanden of jaren. De 60-jarige hippies vinden hier ook hun plek op aarde. Op de straten van de stad is het gebruikelijk om mannen met grijze dreadlocks of harige paardenstaarten te zien, die onder versleten cowboyhoeden vandaan komen.
Ethno-tijdschriften
De Indiërs van Chiapas leven meestal in kleine dorpen en komen alleen naar de stad om handel te drijven en hun brood te verdienen. Sommigen die uit hun gemeenschappen zijn verdreven, verhuizen naar San Cristóbal omdat ze geen andere keuze hebben. De meeste Indiase vrouwen dragen waanzinnig kleurrijke kleding, die varieert per dorp. In normale kleding zouden ze niet opvallen tussen de menigte van coletas, zoals ze hier worden genoemd. Het koninkrijk van de Indiërs is een enorme bazaar die zich rond een grote markthal uitstrekt, waar handelaars uit verschillende delen van Chiapas tortillas, fruit, bloemen en vele andere goederen verkopen. Het labyrint van de markt is verdeeld in bochten: de grootste selectie groenten wordt aangeboden in de stands binnen het terrein, mangos en avocado's zijn beter te vinden in de straatstands, terwijl papaja's en bananen zich opstapelen in de zijsteeg. Hier en daar kunnen ook aardewerkpotten, kannen, geweven tassen en andere huisartikelen gekocht worden die door lokale ambachtslieden zijn gemaakt. De paden tussen de stands zijn vol klanten, met de pluimveehouders die er tussenin samengedrongen staan, met levende kippen die ondersteboven in hun handen hangen. In al deze drukte kan alleen het geoefende oog de kleden van de verschillende dorpen herkennen. De dikke rokken van ruwe wol verraden de vrouwen van Chamula, de kleurrijke borduursels van bloemen op blouses en sjaals zijn kenmerkend voor Zinacantán, terwijl de lange witte tunieken met tekeningen in verschillende kleuren door de vrouwen van Oxchuc worden gedragen.
Fruitpiramides
Een glimlachend meisje met een geplooide rok, een witte blouse met een rijkelijk geborduurde kraag en een schort leunt tegen de blauwe muur van een supermarkt. Ze is Elena uit de stad Amatenango. Ze bevindt zich op de plaats waar de vrouwen van haar dorp samenkomen. Hoewel ze naar school gaat in sportkleding en thuis een eenvoudige T-shirt en rok draagt, draagt ze altijd de traditionele kleding naar de stad. Ze verschijnt hier elke zaterdag om haar producten van klei te verkopen. Het beste zijn de geldzakken, die in Chiapas verrassend genoeg de vorm hebben van gordeldieren.
Er zijn geen Maya-ruïnes in de buurt van San Cristóbal de las Casas waarvoor veel toeristen naar Mexico komen. De dichtstbijzijnde zijn in Palenque, op zes uur afstand met de bus. Het ligt ook ver van de kust, wat aantrekkelijk is voor zon- en strandliefhebbers. Toch trekt en verleidt de stad. De geplaveide straten met rijen kleurrijke eengezinswoningen nodigen uit om te wandelen, de gevels van de koloniale kerken trekken de aandacht met hun intricatie ontwerpen, en het is onmogelijk om je ogen van de kleurrijke menigte af te houden. Hoewel de meeste mensen hier ladinos zijn, de nakomelingen van Spanjaarden en Indiërs, geven de moderne Maya's en bezoekers San Cristóbal zijn unieke kleur. Vreemd genoeg is hier bijna geen Engels te horen, de lingua franca van de meeste populaire toeristische bestemmingen ter wereld. Amerikanen, de dichtstbijzijnde buren van Mexico, mijden Chiapas met een grote marge, kiezen in plaats daarvan voor de archeologische schatten en de stranden van Yucatán of Guatemala. San Cristóbal is de favoriete plek van Europeanen, vooral Fransen, Italianen en Spanjaarden. Veel jongeren voelen zich ook aangetrokken tot de Zapatista-mythe. Ze komen om de sfeer te proeven van de stad waar in 1994 de beroemde Indiase opstand begon, hoewel de geest van de opstand vandaag de dag vooral aanwezig is in T-shirts en ansichtkaarten. Sommige mensen komen voor een korte tijd naar San Cristóbal de las Casas, anderen blijven een paar maanden of jaren. De 60-jarige hippies vinden hier ook hun plek op aarde. Op de straten van de stad is het gebruikelijk om mannen met grijze dreadlocks of harige paardenstaarten te zien, die onder versleten cowboyhoeden vandaan komen.
Ethno-tijdschriften
De Indiërs van Chiapas leven meestal in kleine dorpen en komen alleen naar de stad om handel te drijven en hun brood te verdienen. Sommigen die uit hun gemeenschappen zijn verdreven, verhuizen naar San Cristóbal omdat ze geen andere keuze hebben. De meeste Indiase vrouwen dragen waanzinnig kleurrijke kleding, die varieert per dorp. In normale kleding zouden ze niet opvallen tussen de menigte van coletas, zoals ze hier worden genoemd. Het koninkrijk van de Indiërs is een enorme bazaar die zich rond een grote markthal uitstrekt, waar handelaars uit verschillende delen van Chiapas tortillas, fruit, bloemen en vele andere goederen verkopen. Het labyrint van de markt is verdeeld in bochten: de grootste selectie groenten wordt aangeboden in de stands binnen het terrein, mangos en avocado's zijn beter te vinden in de straatstands, terwijl papaja's en bananen zich opstapelen in de zijsteeg. Hier en daar kunnen ook aardewerkpotten, kannen, geweven tassen en andere huisartikelen gekocht worden die door lokale ambachtslieden zijn gemaakt. De paden tussen de stands zijn vol klanten, met de pluimveehouders die er tussenin samengedrongen staan, met levende kippen die ondersteboven in hun handen hangen. In al deze drukte kan alleen het geoefende oog de kleden van de verschillende dorpen herkennen. De dikke rokken van ruwe wol verraden de vrouwen van Chamula, de kleurrijke borduursels van bloemen op blouses en sjaals zijn kenmerkend voor Zinacantán, terwijl de lange witte tunieken met tekeningen in verschillende kleuren door de vrouwen van Oxchuc worden gedragen.
Fruitpiramides
Een glimlachend meisje met een geplooide rok, een witte blouse met een rijkelijk geborduurde kraag en een schort leunt tegen de blauwe muur van een supermarkt. Ze is Elena uit de stad Amatenango. Ze bevindt zich op de plaats waar de vrouwen van haar dorp samenkomen. Hoewel ze naar school gaat in sportkleding en thuis een eenvoudige T-shirt en rok draagt, draagt ze altijd de traditionele kleding naar de stad. Ze verschijnt hier elke zaterdag om haar producten van klei te verkopen. Het beste zijn de geldzakken, die in Chiapas verrassend genoeg de vorm hebben van gordeldieren.
By Local Expert Mexico
