Mexicaanse keuken: Tortilla - dagelijks brood
Onderdeel van de My Guide Network Sinds 2006 180+ bestemmingen
Dankzij fastfoodketens zijn Mexico en de tortilla één geworden in het collectieve bewustzijn. Het kan in een oogwenk worden bereid en kan meteen worden gegeten. Maar dat is het einde van de relatie tussen tortilla en fastfood. Elke hap van het Mexicaanse brood voelt als een reis terug in de tijd naar de wereld van goden en de eerste mensen.
De fastfoodtortilla heeft zelfs randen - een teken dat het door een machine is bereid, niet door een mens. Meestal gefrituurd en gevuld met vreselijk spicy vlees, moet het lijken op een burrito uit het noorden van Mexico en Texas. Wat dit gerecht gemeen heeft met het origineel, is dat de pannenkoek is gemaakt van tarwemeel. De tortilla daarentegen is gemaakt van maïsmassa. De Indianen leerden over tarwe van de Europeanen, en de Europeanen ontdekten de smaak van maïs toen ze Amerika ontdekten. Zo werden de smaken uitgewisseld. Wat ze gemeen hebben, is de vorm van een pannenkoek die op een hete plaat is gebakken.
De geometrie van de pannenkoek
De straten van Tenango del Aire, een stad op een uur rijden van Mexico-Stad, galmden van muziek, de geuren van Mexicaanse specialiteiten en de unieke sfeer van een fiesta. Daar zag ik voor het eerst tortilla's worden gemaakt. De vrouwen scheurden stukjes van één keer van een enorme klomp deeg. Ik kon niet geloven hoe snel het in vaardige handen draaide, veranderend van een vormeloze massa in een ronde cake. Het leek kinderlijk eenvoudig. Ik vroeg of ik het eens kon proberen. Ik was verwonderd over hoe zacht het deeg was, hoe plakkerig het was. De eerste keer dat ik het probeerde, was het een absoluut fiasco en de Indianenmeisjes lachten. De tweede keer dat ik het probeerde, slaagde ik erin een pizzabodem te vormen die zo dik was als een cirkel en de grappen waren eindeloos. Ik kreeg een metalen apparaat. Het enige wat ik hoefde te doen was de bol deeg in de folie te plaatsen. Plaats het op het onderste deel van de machine, druk de bovenkant naar beneden. De taarten kwamen er gelijkmatig uit, maar het kostte een paar pogingen om ze uit de folie te krijgen. Ze hadden lichtgolvende randen - een teken dat ze met de hand waren gemaakt. We gooiden ze op een hete bakplaat en ze bakten in een mum van tijd. Ik ontdekte dat ze totaal anders smaakten dan de gekochte. Ze worden warm geserveerd, gewikkeld in een doek, zodat ze niet afkoelen of uitdrogen, en zodat ze het unieke aroma van verse tortilla's behouden. Daarom verkopen bakkerijen in grote steden het deeg voor tortilla's, zodat je de pannenkoeken zelf thuis kunt bakken.
Oude en Nieuwe Wereld
Zocalo - het hart van de grootste metropool ter wereld - Mexico-Stad. Het werd zo genoemd door de conquistadores van Cortez - naar de Mesquites, ook wel bekend als de Azteken. Na hun hoofdstad Tenochtitlan moest er geen steen onberoerd blijven, ze wilden de kleinste sporen van de beschaving die Europeanen had verbaasd wissen. Het presidentieel paleis en de kathedraal staan naast de ruïnes van oude piramides en tempels. In het plein passeren haastige zakenlieden met aktetassen sjamanen, toeristen blijven staan bij dansende Indianen. De geur van uitlaatgassen mengt zich met de geur van gebraden vlees en het vage aroma van maïscakes. Uit grote manden halen vrouwen tostadas - tortilla's gebakken tot ze krokant zijn. Ze smeren bonenpasta, voegen uien en stukjes tomaat toe. Sinds de vroegste tijden zijn maïscakes het dagelijkse brood van Mexico.
De fresco's in de ruïnes van pre-Columbiaanse steden, die door wetenschappers nauwgezet worden bestudeerd, tonen maïs op talloze manieren. De tijd van zaaien en oogsten werd geassocieerd met feesten en offers. De Mesquites geloofden dat hun voorouders waren gemaakt van maïspasta en het bloed van de goden. Tot op de dag van vandaag bereiden Mexicanen hun tortilla's nog steeds volgens het goddelijke recept. Alleen is het bloed vervangen door water met kalk. De maïskorrels worden erin geweekt. Op deze manier kregen de inwoners van pre-Columbiaans Mexico, waar geen melk, koeien of kaas waren, de juiste hoeveelheid mineralen. Maïs op deze manier bereid vereist geen lange kooktijd en behoudt al zijn vitamines. Het wordt gebruikt om nixtamal te maken, een deeg voor tortilla's. In pre-Columbiaanse overtuigingen waren de mens en maïs één. Evenzo stierven ze om herboren te worden en te overleven dankzij de volgende generaties. Maïs werd menselijke gevoelens toegeschreven. Daarom werden woorden van aanmoediging naar zijn mond geheven en in de kolven gefluisterd om zijn angst om gekookt te worden te verlichten. En nog steeds, wanneer Mexicanen in hun gebeden vragen "Geef ons ons dagelijks brood, Heer," denken ze niet aan bolle broden maar aan kleine maïscakes.
De fastfoodtortilla heeft zelfs randen - een teken dat het door een machine is bereid, niet door een mens. Meestal gefrituurd en gevuld met vreselijk spicy vlees, moet het lijken op een burrito uit het noorden van Mexico en Texas. Wat dit gerecht gemeen heeft met het origineel, is dat de pannenkoek is gemaakt van tarwemeel. De tortilla daarentegen is gemaakt van maïsmassa. De Indianen leerden over tarwe van de Europeanen, en de Europeanen ontdekten de smaak van maïs toen ze Amerika ontdekten. Zo werden de smaken uitgewisseld. Wat ze gemeen hebben, is de vorm van een pannenkoek die op een hete plaat is gebakken.
De geometrie van de pannenkoek
De straten van Tenango del Aire, een stad op een uur rijden van Mexico-Stad, galmden van muziek, de geuren van Mexicaanse specialiteiten en de unieke sfeer van een fiesta. Daar zag ik voor het eerst tortilla's worden gemaakt. De vrouwen scheurden stukjes van één keer van een enorme klomp deeg. Ik kon niet geloven hoe snel het in vaardige handen draaide, veranderend van een vormeloze massa in een ronde cake. Het leek kinderlijk eenvoudig. Ik vroeg of ik het eens kon proberen. Ik was verwonderd over hoe zacht het deeg was, hoe plakkerig het was. De eerste keer dat ik het probeerde, was het een absoluut fiasco en de Indianenmeisjes lachten. De tweede keer dat ik het probeerde, slaagde ik erin een pizzabodem te vormen die zo dik was als een cirkel en de grappen waren eindeloos. Ik kreeg een metalen apparaat. Het enige wat ik hoefde te doen was de bol deeg in de folie te plaatsen. Plaats het op het onderste deel van de machine, druk de bovenkant naar beneden. De taarten kwamen er gelijkmatig uit, maar het kostte een paar pogingen om ze uit de folie te krijgen. Ze hadden lichtgolvende randen - een teken dat ze met de hand waren gemaakt. We gooiden ze op een hete bakplaat en ze bakten in een mum van tijd. Ik ontdekte dat ze totaal anders smaakten dan de gekochte. Ze worden warm geserveerd, gewikkeld in een doek, zodat ze niet afkoelen of uitdrogen, en zodat ze het unieke aroma van verse tortilla's behouden. Daarom verkopen bakkerijen in grote steden het deeg voor tortilla's, zodat je de pannenkoeken zelf thuis kunt bakken.
Oude en Nieuwe Wereld
Zocalo - het hart van de grootste metropool ter wereld - Mexico-Stad. Het werd zo genoemd door de conquistadores van Cortez - naar de Mesquites, ook wel bekend als de Azteken. Na hun hoofdstad Tenochtitlan moest er geen steen onberoerd blijven, ze wilden de kleinste sporen van de beschaving die Europeanen had verbaasd wissen. Het presidentieel paleis en de kathedraal staan naast de ruïnes van oude piramides en tempels. In het plein passeren haastige zakenlieden met aktetassen sjamanen, toeristen blijven staan bij dansende Indianen. De geur van uitlaatgassen mengt zich met de geur van gebraden vlees en het vage aroma van maïscakes. Uit grote manden halen vrouwen tostadas - tortilla's gebakken tot ze krokant zijn. Ze smeren bonenpasta, voegen uien en stukjes tomaat toe. Sinds de vroegste tijden zijn maïscakes het dagelijkse brood van Mexico.
De fresco's in de ruïnes van pre-Columbiaanse steden, die door wetenschappers nauwgezet worden bestudeerd, tonen maïs op talloze manieren. De tijd van zaaien en oogsten werd geassocieerd met feesten en offers. De Mesquites geloofden dat hun voorouders waren gemaakt van maïspasta en het bloed van de goden. Tot op de dag van vandaag bereiden Mexicanen hun tortilla's nog steeds volgens het goddelijke recept. Alleen is het bloed vervangen door water met kalk. De maïskorrels worden erin geweekt. Op deze manier kregen de inwoners van pre-Columbiaans Mexico, waar geen melk, koeien of kaas waren, de juiste hoeveelheid mineralen. Maïs op deze manier bereid vereist geen lange kooktijd en behoudt al zijn vitamines. Het wordt gebruikt om nixtamal te maken, een deeg voor tortilla's. In pre-Columbiaanse overtuigingen waren de mens en maïs één. Evenzo stierven ze om herboren te worden en te overleven dankzij de volgende generaties. Maïs werd menselijke gevoelens toegeschreven. Daarom werden woorden van aanmoediging naar zijn mond geheven en in de kolven gefluisterd om zijn angst om gekookt te worden te verlichten. En nog steeds, wanneer Mexicanen in hun gebeden vragen "Geef ons ons dagelijks brood, Heer," denken ze niet aan bolle broden maar aan kleine maïscakes.
By Local Expert Mexico
